21 Batalion Strzelców Podhalańskich podczas uroczystości wojskowych w Sanoku

15 sierpnia obchodzimy Święto Wojska Polskiego. Chylimy czoła nie tylko przed bohaterami z 1920 roku, ale także przed żołnierzami i weteranami II wojny światowej, którzy dzisiaj są z nami. Chylimy czoła przed obrońcami ojczyzny, którzy z bronią w ręku walczyli o wolność, abyśmy mogli żyć w niepodległym kraju. Rocznica Cudu nad Wisłą kieruje naszą uwagę na to, co dla państw i narodów jest najcenniejsze: na umiłowanie wolności, suwerenności, honoru i wierności w służbie dla ojczyzny.

Spotykamy się w miejscu, gdzie mieszkańcy Sanoka oddają cześć Synom Ziemi Sanockiej, poległym w bitwach o wolność Polski. W przełomowych dla Polski wydarzeniach sprzed ponad wieku licznie uczestniczyli sanoczanie, nierzadko składając ofiarę życia na ołtarzu ojczyzny. Wielu z nich spoczywa na sanockim Cmentarzu Centralnym – w kwaterze żołnierzy i oficerów Wojska Polskiego poległych w walkach o wyzwolenie Polski w latach 1918 – 1920 są 54 mogiły żołnierzy, których życie zakończyło się w roku 1920. Pamiętamy o nich i składamy im hołd.

Także w czasach pokoju Wojsko Polskie zapisało piękną kartę w historii Sanoka. W grudniu 1920 roku przybyli tutaj żołnierze II Pułku Strzelców Podhalańskich. Pułk aktywnie uczestniczył w życiu miasta, jego staraniem został wybudowany m.in. Dom Żołnierza, stanowiący ośrodek życia kulturalnego mieszkańców miasta, dzięki wojsku rozwijało się także zainteresowanie sportem, ponieważ pułk wygospodarował stadion z bieżnią i trybuną. Sanok przed wybuchem II wojny światowej zmieniał się i rozwijał dzięki wojskowym, którzy prowadzili działania na rzecz integracji środowiska wojskowego z lokalną społecznością.

Służba żołnierska to powołanie. Jest nacechowana odpowiedzialnością za losy kraju i narodu. I ta odpowiedzialność za kraj i naród towarzyszy żołnierzom zarówno w momentach konfliktów zbrojnych, jak i w czasie pokoju.

Raz jeszcze powrócę do czasów Bitwy Warszawskiej – wszyscy wtedy stanęli razem, niezależnie od różnic w poglądach politycznych, w spojrzeniu na sytuację strategiczną, niezależnie od ambicji. Takie zrywy narodowe jeszcze kilka razy zdarzały się w polskiej historii i to one stanowią fundament naszego współczesnego patriotyzmu. Różnimy się, ale zawsze stanowimy jedność w obliczu zagrożenia wolności. Ta  cecha narodowa nie mogła się wykształcić bez etosu Wojska Polskiego i służby polskich żołnierzy, tak ważnej dla dziejów naszego kraju. 15 sierpnia dziękujemy za to żołnierzom i weteranom, wyrażamy najwyższy szacunek i przyrzekamy pamiętać o tych, którzy swoje życie poświęcili służbie dla ojczyzny.